“Ιστορία αγάπης”

Πώς μπορεί να αντέξει μια καρδιά χωρίς αγάπη;
Από τον καταγάλανο ουρανό
έως της θάλασσας τα άδυτα
από τις κορυφές των βουνών
έως τον καστανόξανθο γεμάτο στάχια αγρό
παντού υπάρχει η αγάπη σε όλες τις καρδιές
από του πιο μεγάλου ανθρώπου
έως του πιο μικρού μυρμηγκιού!!!

Έτσι λοιπόν κι έγινε
ερωτεύτηκα τη φωνή σου
μαζί με το πεντάμορφο και λυγερό κορμί σου

Κάθε φορά παθαίνω σοκ
σαν στέκομαι εμπρός σου
και λιποθυμάω μονομιάς
μ’ ένα χαμόγελό σου

Έτσι μια μέρα αν μου χάριζαν
πλούτη και παλάτια
εγώ μόνο θα διάλεγα
τα ολόγλυκά σου μάτια

Εγώ όμως φτωχό και ταπεινό χωριατόπουλο
δεν συγκρίνομαι μ’ εσένα
μια βασιλοπούλα του κύρους σου
με πολλά πλούτη μαζεμένα.

Γι’ αυτό κι εγώ θα περιμένω
εάν κάποτε με αξιώσει ο Θεός
να γίνω κι εγώ ένας πλούσιος

Να στέκομαι μπροστά σου με καμάρι
γιατί είμαι ένα γενναίο και αξιόλογο παλληκάρι
με πολλή υπομονή
και με περίσσια θέληση μέσα στην ψυχή

Να μπορέσεις κι εσύ να μ’ αγαπήσεις
όχι μόνο για την καλή ψυχή μου
αλλά και για την ευγενή καταγωγή μου

Λευτέρης Σφυρής

 

Το έθιμο του Μεγάλου Σαββάτου και της Λαμπροτρίτης στο Ρεπανίδι

Στο ωραίο χωριό που ζω και ονμάζεται Ρεπανίδι έχει κάποια ωραία και πατροπαράδοτα έθιμα, τα οποία τα ακολουθούν οι πιο παλιές γενιές, και ειδικά οι μεγάλες σε ηλικία γυναίκες. Όπως ξέρουμε όλοι, και από τη θρησκεία και από την ιστορία μας, όταν σταύρωσαν τον Κύριο ήταν Παρασκευή μεσημέρι, έτσι κόντευε και το εβραϊκο Πάσχα, το οποίο ήταν την επομένη, και γι’ αυτό δεν ήθελαν να μείνουν τα  νεκρά σώματα πάνω στο σταυρό. Πριν τα κατεβάσουν, πήγαν και είδαν ότι και οι τρεις ήταν πεθαμένοι και όταν τους κατέβασαν ήταν μέρα Σάββατο. Γι’ αυτό το λόγο, οι γυναίκες του χωριού πάνε από το βράδυ μέχρι το πρωί της Κυριακής, δηλαδή μέχρι να αναστηθεί, και μιλάνε στο Χριστό, όπως και τότε οι στρατιώτες.

Ένα άλλο έθιμο, που έχουμε, είναι της Λαμπροτρίτης, το οποίο και αυτό είναι πολύ ωραίο. Την Λαμπροτρίτη όλοι οι χωριανοί πάνε σε μία πιο μικρή εκκλησία, η οποία ονομάζεται Παναγιά, και κάνουν τη λειτουργία. Μετά ψήνουν αρνιά, τρώνε και πίνουν μέχρι το βράδυ.

Αυτά είναι τα πολύ ωραία έθιμα του χωριού μου αυτές τις δυο μέρες.

Χ.Κ.

 

Σχέδια μαθητών

Σχέδιο εμπνευσμένο από την ''Πρωτομαγιά'' του Γεώργιου Βιζυηνού

Για την παρουσίαση διηγημάτων της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας οι μαθητές μας φιλοτέχνησαν  αξιόλογα σχέδια!

Εμπνευσμένο από το διήγημα ''Αμάρτησε;'' του Κωνσταντίνου Θεοτόκη

 

Καμένη γη

Μες στο μαύρο δάσος μόνη

περπατώ κάτω απ’ τα δέντρα

είναι μεγάλη η θλίψη μου όλη

απ’ τη γύμνια και τη νέκρα.

 

Όλα τριγύρω πια μουντά

μέσα στη γκρίζα στάχτη

χωρίς ψυχή χωρίς χαρά

μαύρα σαν τον αράπη.

 

Δεν κελαηδούνε τα πουλιά

πάνω στα δέντρα καθισμένα

αηδόνια δεν υπάρχουν πια

χαθήκαν τώρα τα καημένα.

 

Απελπισμένη τώρα τρέχω

πάνω στο νοτισμένο χώμα

με τη βροχή να με χτυπά

στο πρόσωπο ακόμα.

 

Σ.Γ.

 

Το τέλος

Η νύχτα γκρίζα απλώθηκε

ξανά στον κάμπο

το σκουληκάκι σώπασε

μπαντέχοντας μονάχο.

 

Γιατί να’ ναι τόσο βαριά

η θλίψη τώρα εδώ

βαρέθηκα να κλαίω

γιατί σ’ αγαπώ.

 

Σιγορμουρμουρίζοντας λοιπόν

απελπισμένο το μικρό σκουλήκι

στο μακρύ δρόμο του

για το γυρισμό ξεψυχά

και παρατά το μικρό φιρίκι!

 

Δ.Χ.

 

Πίκρα

Το ποτάμι ρέει τόσο αργά

και το σκιάχτρο βλέπει σιωπηρά.

Η αγάπη δεν υπάρχει πια

μόνο ο θάνατος παραφιλά.

Μέσα στον ήχο της συμφοράς

κορμιά ξεπεσμένα στο χώμα

πόθους κι αγάπες χαμένα στην πλάση

τα ίχνη της τρέλας βαδίζουν σ’ εμένα

Τώρα υγρά, δακρυσμένα τα μάτια

δεν ξεχνώ ποτέ εκείνο το δειλινό

την ώρα που μου’ πες “σ’ αγαπώ”

μες της καρδιάς τον πανικό.

Το κρύο είναι τσουχτερό

το αίμα μου παγώνει

το χιόνι πέφτει σιωπηλά

και την καρδιά σκοτώνει.

Ι.Δ.

 

Θλιμμένο πρόσωπο

Θλιμμένη η μέρα

φωνή καμιά

γκρίζες εικόνες στην ξενιτιά

σκοτάδι μαύρο υπάρχει παντού

η θλίψη κυριεύει όλο το νου

Ε.Τ.

 

Δημοκρατία vs Άνοιξη

Αυτό τον καιρό στην τάξη μας συζητήθηκε πολύ το θέμα του ρατσισμού με όλες του τις μορφές. Αρχικά ξεκίνησε από μια πλάκα, όμως εξελίχθηκε σε μια τεράστια και ανεξάντλητη συζήτηση, αφού ο καθένας είχε διαφορετική γνώμη, όπως ήταν φυσιολογικό και όλοι μας είχαμε τη διάθεση να το συζητήσουμε. Το πιο ωραίο ήταν ότι οι τόνοι δεν ανέβηκαν, πράγμα που σημαίνει ότι υπήρχαν συνεχώς κι άλλα επιχειρήματα. Το καλύτερο όμως ήταν ότι ο καθένας έλεγε τη γνώμη του χωρίς αντιδράσεις από τους υπόλοιπους, εκτός βέβαια από κάποιες πλάκες που γίνονταν από αυτούς με την αντίθετη άποψη χωρίς όμως να υπάρξει πρόβλημα, αφού όλοι γελούσαμε.

Τα συμπεράσματα αυτής της συζήτησης ήταν πολλά, αφού μετά μπήκαμε όλοι μας σε μια διαδικασία να σκεφτούμε αυτά που είχαν ειπωθεί. Ζητήσαμε και τη γνώμη πολλών καθηγητών μας και έτσι το θέμα του ρατσισμού συζητιόταν περίπου για μια εβδομάδα!

Τώρα περιμένουμε να βρούμε ένα άλλο θέμα που μας απασχολεί! Δύσκολο όμως γιατί έχει ανοίξει και ο καιρός και είναι δύσκολο να γίνουν τέτοιες φιλοσοφικές συζητήσεις…

Plaka City

 

Σαν σκιάχτρο όρθιο η μάνα αναστενάζει

και τους καημούς που ήρθανε απόψε ζωγραφίζει.

Απελπισμένη σέρνεται στο γκρίζο δρόμο πάνω

που δάκρυα σαν μπόρα γοργά κατρακυλούν.

Άραγε, ήρθε ο θάνατος ή φταίει το φεγγάρι,

ίσως να φταίει η Αρετή, η κόρη της η μαύρη!

Stagona

 

Μοναξιά

Θλιμμένη όψη μέσα στην μπόρα

γύριζες στα σκοτεινά

σκιάχτρο απελπισμένο

νεροποντή που σε βρέχει κρύο ρίγος

Θλίψη ανυπόφορη κρυμμένη στη νύχτα

μόνος με βήματα βαριά χαμένος

στη γύμνια του χειμώνα

ξένο το βράδυ, νέκρα, σιωπή

B.G.S.